Ajo që fillon sot nuk do të jetë Kupa e Botës e Donald Trump. Pavarësisht se presidenti i Shteteve të Bashkuara e ka organizuar jetën e tij për të krijuar një kryelajm çdo ditë, dhe nëse është e mundur, për të qenë kryelajmi i ditës, në fund të fundit, protagonistët do të jenë futbollistët. Dhe Kupa e Botës do t’u përkasë atyre dhe spektatorëve: neve, shkruan Corriere Della Sera.

Edhe nëse shenjat duken të zymta, do të jetë një sukses. Dhe shikueshmëria televizive do të jetë e shkëlqyer; madje edhe në Itali, pavarësisht mungesës së ekipit kombëtar.

Sigurisht, Amerika që pret Kupën e Botës është Amerika e Trump. Që një arbitër i emëruar nga FIFA nuk mund të hyjë në vendin kryesor pritës sepse vjen nga një komb që Trump e urren, Somalia, është një skandal. Ideja e një ekipi, Iranit, që duhet të shkojë në një kamp stërvitjeje në Meksikë, në një nga kufijtë më të vështirë të botës, Tijuana, vetëm për të kaluar në SHBA mjaftueshëm vetwm sa për të luajtur ndeshjen dhe për t’u larguar përsëri para mesnatës, përpara se karroca e Hirushes të kthehet në një kungull, do të ishte qesharake nëse nuk do të ishte kaq dramatike. Dhe çmimet e biletave kërcënojnë ta transformojnë vendin tipik popullor, stadiumin, në një klub për të pasurit.

Megjithatë, le të mendojmë tre vjet e gjysmë prapa. Kupa e Botës në Katar ishte shumë e diskutueshme. Thuhej se vendi pritës po shkelte të drejtat e njeriut. Dhe ishte e vërtetë.

Kushdo që shkoi në Katar në ato ditë pa parimet e Revolucionit Francez të përmbyseshin, idenë se qeniet njerëzore lindin të lira dhe të barabarta: emigrantët nga Afrika dhe Azia nuk mund të hynin as në hotelet e rezervuara për arabët, afrikano-veriorët ose evropianët, dhe madje edhe “të bardhët” ishin të ndarë në VIP-a, të cilët mund të shkonin me makinë deri në stadium, Super VIP-a, makinat e blinduara të të cilëve shkonin deri në tribuna, dhe njerëz të zakonshëm, të cilët ecnin me vështirësi në këmbë nën një diell të çuditshëm dhe të nxehtë të Krishtlindjeve.

Por pastaj, me të drejtë apo pa të drejtë, ajo që mbeti nga ajo Kupë Bote nuk ishte shkelja e të drejtave të njeriut, por finalja e madhe Messi-Mbappé, të cilën shpresojmë ta shohim përsëri në Newark pas pak më shumë se një muaji. Edhe nëse Brazili i Ancelottit, Spanja e Yamalit, Gjermania e Musialës, një Portugali e fuqishme (ku CR7 mezi gjen një vend) apo një ekip surprizë arrin në finale, prapëseprapë mund të jetë një Kupë Bote e mrekullueshme. Dhe ndërsa risitë, përfshirë prezantimin teatral të ekipeve me të gjitha skuadrat e tyre në fushë, nuk i pëlqejnë tradicionalistët dhe i intrigojnë të tjerët, diskutimi do t’i tërheqë të gjithë.

Sporti nuk ndahet kurrë nga politika. Pothuajse çdo ngjarje e madhe sportive është shënuar nga koha e saj. Qyteti i Meksikos, ku do të zhvillohet sot, në stadiumin Azteca, fillimi i ndeshjes më të famshme të të gjitha kohërave, Itali-Gjermani 4-3, dëshmoi një masakër të tmerrshme studentësh në prag të Lojërave Olimpike të vitit 1968. Mynihu 1972 ishte sulmi ndaj atletëve izraelitë, Montreali 1976 bojkoti afrikan, Moska 1980 ai amerikan – Italia iku me një formulë në stilin Andreotti, duke hequr dorë nga himni, flamuri italian dhe atletët ushtarakë – Los Angeles 1984 ai sovjetik. Dhe Kupa e Botës 1978 në Argjentinë u mbulua nga hija e një diktature që i hodhi kundërshtarët nga aeroplanët. E megjithatë – sado e keqe të tingëllojë – kujtimi që të gjithë kemi është ai i Kempes me flokë të gjatë dhe lotëve të holandezëve, të mposhtur në një finale të dytë radhazi (dhe gjithsesi, Mario Kempes u zhduk nga fusha për të shmangur shtrëngimin e dorës me Videlën). Ky do të jetë një Kupë Bote shumë interesante gjeopolitikisht, dhe jo vetëm për shkak të pranisë së Iranit. Pika e mbështetjes janë Shtetet e Bashkuara të Trump, të cilat duan të aneksojnë një vend tjetër pritës, Kanadanë, dhe të sjellin rrëzimin e presidentes meksikane Claudia Scheinbaum, të cilën tifozët sot duhet ta presin më ngrohtësisht sesa brazilianët presidenten e atëhershme Dilma, e cila u fishkëllye pa mëshirë nga stadiumi i São Paulo në hapjen e Kupës së Botës 2014.

Por përvoja na mëson se, në fund të fundit, asnjë Lojë Olimpike apo Kupë Bote nuk mbahet mend vetëm për vendin ku është zhvilluar. Dhe asnjë ngjarje e madhe nuk gjykohet nga vështirësitë organizative (kishte edhe disa në Paris 2024, të cilat të gjithë i konsideruan një sukses të jashtëzakonshëm). Sigurisht, është e vështirë të ndash Paolo Rossin, “njeriun e ndeshjes”, nga Spanja, Dorën e Zotit të Maradonës nga Meksika, penalltinë e Baggio-s nga Pasadena. Dhe kujtimi i gjysmëfinales së vitit 2006 nuk do të ishte aq i ëmbël nëse nuk do t’i kishim mundur gjermanët në fushën e tyre. A e mbajmë mend se si ishte futbolli italian në atë kohë? Me Juventusin të kërcënuar me rënie në Serie C, aq sa Serie B dukej pothuajse një strehë e sigurt? E megjithatë, ne e fituam atë Kupë Bote.

Në fund, kur televizori të ndizet në fushën e gjelbër, kur të luhen himnet kombëtare, kur lojtarët të përqafohen, magjia që frymëzoi shkrimtarët dhe regjisorët fillon përsëri, një magji që nuk mund të reduktohet në politikë, që nuk mund të shpjegohet vetëm me arsye. Duhet të përjetohet. Futbolli mbetet fëmijëria e njerëzimit. Dhe një ditë do t’u tregojmë nipërve dhe mbesave tona për kohën kur një president arrogant dështoi të prishte festën e botës.

/tvklan.al