Po dëshmojmë spektaklin e dy Vladimir Putinëve dhe, me çdo ditë që kalon, të dy po largohen gjithnjë e më shumë nga njëri-tjetri. Të dy kanë logjikën e tyre të brendshme dhe të dy janë të aftë të bashkëjetojnë me sozitë e tyre. Për momentin të paktën. Por është koha të pyesim se kush janë këto dy figura, pse janë dy prej tyre dhe sa kohë mund të përballojnë të qëndrojnë kaq të ndarë.

Para së gjithash, sigurisht, është diktatori i tokës së djegur. Ai ka një vend fqinj të sulmuar për vite me radhë si një monark perandorak gjatë Luftës së Madhe. Ai ka civilë dhe infrastrukturë thelbësore në qytetet ukrainase të bombarduara në mënyrë të paskrupullt. Ai mund të mbështetet te Presidenti i Shteteve të Bashkuara, dhe nëse jo tek aleatët e tij, atëherë te bashkëpunëtorët e tij de facto.
Në tryezën e negociatave në Abu Dhabi, ai sjell kërkesa drakoniane – përmbysjen e ekuilibrit të sigurisë evropiane që doli pas Luftës së Ftohtë në favor të tij – sikur të mund të diktonte kushtet. Ai kërcënon me përdorimin e forcës nëse nuk ka marrëveshje me Evropën dhe po përgatitet për samite trepalëshe në stilin e Jaltës me Donald Trump dhe Xi Jinping, ndoshta që këtë javë në Kinë. Në fakt po e bën të duket sikur është në rrugën e fitores.

Pastaj është Vladimir Putini tjetër. Përpjekja luftarake që ai vetë nisi po shterron burimet nga një Rusi e zhytur në stanjacion, e rrethuar nga inflacioni, e paralizuar nga shkatërrimi i rafinerive të saj, e kërcënuar nga kërcitjet e pamohueshme të bankave të saj, e reduktuar në një vasal të Kinës në të gjitha nevojat e saj dhe e dobësuar nga emigrimi masiv i të rinjve të saj.