Në Spanjë, aftësia për konsensus është shembur. Çfarëdo që të ndodhë në zgjedhjet e 29 nëntorit, hendeku midis PP dhe PSOE, dy partive të mëdha demokratike, është i pakapërcyeshëm. Dhe po rritet. Korrupsioni, ekonomia, migrimi ose sundimi i ligjit janë çështje që nuk i kanë bashkuar, dhe as nuk do t’i bashkojnë në afat të shkurtër, dy partitë. Mosmarrëveshja e tyre është intensifikuar edhe pas aksidentit të trenit në Urda (Toledo), i cili rezultoi në 69 vdekje. Kështu, një koalicion i madh si ai që shihet historikisht – dhe që shihet ende sot – në Gjermani nuk është i mundur në Spanjë. As format dhe as programet e Partisë Popullore dhe Socialistëve nuk janë të pajtueshme, në një kontekst ku marrëveshjet e mëdha kushtetuese tani janë një gjë e së kaluarës.

Shkencëtari politik Eduardo Bayón shpjegon se pamundësia e një koalicioni të madh rrjedh nga fakti se politika spanjolle “është organizuar në blloqe për një dekadë, dhe një koalicion i madh kërkon të kundërtën: njohjen e kundërshtarit si dikë me të cilin mund të qeveriset”.
Sot, identiteti i secilit bllok ndërtohet kundër tjetrit, dhe arritja e marrëveshjeve shihet si tradhti.