Na jepni “burimet” për t’u përballur me 100 ditë lufte.

Kjo është kërkesa që CENTCOM, Komanda Qendrore e SHBA-ve, me seli në Florida dhe përgjegjëse për të gjithë rajonin e Lindjes së Mesme, i dërgoi Pentagonit ditët e fundit.

Gjeneralët që menaxhojnë Operacionin Epic Fury po kërkojnë më shumë ushtarë, më shumë automjete dhe më shumë pajisje.

Kjo do të thotë që Departamenti i Mbrojtjes do të duhet të ndajë dhjetëra miliardë dollarë më shumë, përveç 11.3 miliardë dollarëve të shpenzuar vetëm në gjashtë ditët e para të luftës.

Ky fakt duket se ofron një të dhënë mes konfuzionit të vazhdueshëm të krijuar nga deklaratat kontradiktore të Donald Trump.

Në këtë pikë, pasi kanë eksploruar mbrojtjen e ashpër të Ajatollahëve, udhëheqësit ushtarakë amerikanë besojnë se konflikti mund të vazhdojë për të paktën tre muaj të tjerë.

Një horizont shumë më i gjatë, pra, sesa “katër deri në gjashtë javë” të hipotezuara publikisht nga presidenti.

Megjithatë, me kusht që Shtëpia e Bardhë të konfirmojë objektivat e saj fillestare: shpërbërjen e forcave të armatosura të Ajatollahëve, veçanërisht Marinës; neutralizimin e kërcënimit me raketa; dhe eliminimin e aftësisë për të ndërtuar një bombë bërthamore.

Në këtë kontekst, është më e lehtë të kuptohet pse Sekretari i Mbrojtjes Pete Hegseth i është përgjigjur një kërkese më specifike nga CENTCOM, ndoshta e para nga shumë.

Kështu, një flotilje prej tre anijesh, e udhëhequr nga anija sulmuese amfibe “Tripoli”, do të largohet nga baza japoneze në Sasebo dhe do të drejtohet për në Iran.

Skuadroni do të transportojë një kontingjent prej 5 mijë personeli ushtarak, përfshirë 2 mijë e 500  marinsat aktualisht të stacionuar në Okinawa, Japoni.

Do të përfundojë vendosjen e një “skuadroni”, të përbërë nga dy ose tre duzina F-35, luftëtarët më vdekjeprurës në Forcat Ajrore.

Ekspedita amfibe dhe prania e trupave elitare të Marinës menjëherë i shtynë analistët amerikanë të spekulojnë mbi një inkursion të mundshëm në ishullin e vogël Kharg, tashmë të shënjestruar nga bombardimet amerikane.

Prandaj, nuk mund të përjashtohet mundësia që Trump po shqyrton pushtimin e përhershëm të asaj pjese toke prej 22 kilometrash katrorë të vendosur në Ngushticën e sipërme të Hormuzit.

Është një qendër jetësore për Iranin, duke pasur parasysh se aty ndodhet një infrastrukturë thelbësore nafte përmes së cilës kalon afërsisht 80-90% e naftës bruto të destinuar për eksport.

Sigurisht, pasojat gjeopolitike të një operacioni të tillë mund të jenë shkatërruese.

Pjesa më e madhe e asaj nafte blihet nga Kina. A ka ndërmend vërtet Trump t’i japë fund furnizimeve thelbësore për Pekinin?

Apo ka të ngjarë të synojë të zëvendësojë iranianët, pa ndërprerë rrjedhën e hidrokarbureve në Kinë.

Ose, një skenar tjetër: lëvizja amerikane duhet të interpretohet si një paralajmërim i ashpër, ndoshta i fundit, për regjimin e Ajatollahëve.

Megjithatë, ekziston një rrugë tjetër plotësuese. Në javët e fundit, Arabia Saudite, Emiratet e Bashkuara Arabe, Katari, Kuvajti, Bahreini dhe Omani janë takuar zyrtarisht disa herë në Këshillin e Bashkëpunimit të Gjirit. Për më tepër, kontaktet joformale midis kryeqyteteve të ndryshme të rajonit janë të vazhdueshme.

Gjashtë monarkitë ranë dakord menjëherë për një pikë: konflikti duhet të shmanget me çdo kusht; prandaj, ato duhet të kufizohen në mbrojtjen e territorit të tyre nga raketat dhe dronët iranianë, pa planifikuar ndonjë kundërsulm ndaj Teheranit.

Monarkët sunitë janë të bindur se një përplasje e plotë me ajatollahët iranianë do të kishte pasoja shkatërruese për Lindjen e Mesme, Evropën, Azinë dhe vetë Shtetet e Bashkuara.

Kjo është arsyeja pse edhe vendet më të prekura, siç janë Emiratet e Bashkuara Arabe, objektivi i afërsisht 40% të sulmeve totale me dronë të nisura nga Irani, vazhdojnë të marrin goditje, pavarësisht se kanë arsenale të teknologjisë së lartë në dispozicion.

Në të njëjtën kohë, megjithatë, sauditët, emiratasit dhe të gjithë të tjerët kanë filluar të ushtrojnë presion mbi Shtetet e Bashkuara: duhet të rihapni Ngushticën e Hormuzit sa më shpejt të jetë e mundur dhe të rivendosni lundrimin e sigurt të tankerëve të naftës.

Sipas arabëve, bastisjet e synuara do të mjaftonin për këtë. Një diplomat i Gjirit thuhet se iu drejtua bashkëbiseduesve perëndimorë në këto linja: nuk është vetëm nafta e papërpunuar që është në lojë këtu; kjo është sipërfaqja e çështjes. Në këtë pikë, mbetet për t’u parë nëse Teheranit do t’i jepet e drejta për të shantazhuar pjesën tjetër të botës, duke manipuluar trafikun e mallrave thelbësore sipas dëshirës.

Megjithatë, palët e tjera po bëjnë presion për të rifilluar dialogun me Udhëheqësin e ri Suprem, Mojtaba Khamenei. Turqia duket se është përpara të tjerëve.

Ditët e fundit, diplomatët e Rexhep Tajip Erdogan thuhet se janë takuar tashmë me homologët e tyre në Teheran.

/tvklan.al