Krahasimet tani janë mungesë respekti. Maradona është një legjendë rebele. Pelé fitoi tre Kupa Bote. Ronaldo do të jetë përgjithmonë CR7. Mbappé do ta thyejë rekordin e tij të golashënuesve në Kupën e Botës, ndoshta edhe brenda pak ditësh.

Por Leo Messi, ose më saktë Lio siç e quajnë argjentinasit, i cili mbush 39 vjeç nesër, është futbollisti më i madh i të gjitha kohërave, shkruan Corriere Della Sera.

Messi me një nga 7 Topat e tij të Artë

Fat i tij, të hënën në Arlington të Teksasit, ishte se humbi penalltinë. Që atëherë, ai ka luajtur me një tërbim të paparë prej kohësh. Ai asistoi për golin e dytë, në minutën e 94-të, pastaj e përfundoi, pastaj e ktheu në rrjetë. Pastaj festoi si një fëmijë. Ai gjithmonë i ka ngritur krahët drejt qiellit për të përshëndetur gjyshen e tij Celia, e cila e çonte në stërvitje: “Lëreni të luajë i vogli!”

Tani mendimet e tij kthehen edhe tek i ati, Jorge, i cili i gjeti paratë për hormonin e rritjes, e solli në Barcelonë dhe u betua se nuk do ta linte kurrë vetëm. Çfarëdo që të ndodhë.

Në vitin 2006, Messi ishte një djalë i ri me flokë të gjatë. Në vitin 2010, ai u stërvit nga Maradona, i cili e vendosi në mesfushë me tre sulmues përpara: gjermanët shënuan katër gola kundër ekipit të tij të Argjentinës dhe mund të kishin bërë më shumë.

Në vitin 2014, ai arriti në finale, përsëri kundër Gjermanisë: ai villte në fushë për shkak të tensionit dhe humbi shënjestrën. Në vitin 2018, dukej se kishte humbur shansin e tij të fundit.

Në Katar, për të shkëmbyer disa fjalë me të, duhej të qëndroje jashtë dhomës së zhveshjes pranë Guillem Balague, një gazetar katalanas dhe biograf i tij.

Messi me Yamal kur ishte fëmijë

Messi foli pothuajse ekskluzivisht me të, pjesërisht sepse Balague dinte si t’i bënte pyetje, me përgjigjen e ngulitur: “A është Kupa e Botës më shumë vuajtje apo argëtim?”; “Argëtim…”.

Pas finales, ata i bënë pyetjen e pyetjeve: “Lio, a po tërhiqesh tani?” Dhe ai u përgjigj: “Jo. Unë ende dua të luaj disa ndeshje si kampion bote”. Dhe çfarë ndeshjesh…

Megjithatë, për një kohë të gjatë ata thanë se ai nuk ndihej argjentinas. Se luante më mirë për Barcelonën sesa për ekipin kombëtar. Kjo e fundit ishte e vërtetë; por sepse atij i interesonte shumë.

Messi u largua për në Katalonjë në moshën trembëdhjetë vjeç, jetoi në Paris dhe jeton në Miami; por është sikur të mos e kishte lënë kurrë Rosario-n. Ajo që shkroi Cavafy vlen edhe për të: “Qyteti do të të ndjekë, do të endesh në të njëjtat rrugë, do të plakesh në të njëjtën lagje”.

Messi kur ishte i vogël

Si fëmijë, ai ishte plot komplekse. Nuk donte të shkonte në shkollë. Ai luftonte për të shprehur veten. Ai kishte vetëm një mikeshë, Cintia-n, e cila i dërgonte mesazhe të vogla të ngjitura në një vizore me çamçakëz dhe e mbante për dore; Tani ajo është psikologe dhe ndihmon fëmijët me vështirësi në të nxënë.

Messi i vogël e adhuronte dhe ende e adhuron. Por ai donte një vajzë tjetër: Antonela Roccuzzo. Ai e kishte takuar kur të dy ishin pesë vjeç dhe gjithmonë e kishte joshur në heshtje. Por ajo nuk donte të dinte asgjë për atë, të papajtueshmin me të cilin të gjithë talleshin dhe gjithmonë mbante një top në krahë.

Skuadra për të cilën luante, Newell’s, nuk mund t’i përballonte injeksionet që i nevojiteshin. Kështu që Lio u largua për në Evropë. Pa u bërë spanjoll, katalan apo edhe italian: si familja Messi ashtu edhe familja e nënës së tij, Cuccittini, janë me origjinë nga rajoni i Marche; por atij nuk i interesonte.

E para nga shumë kriza të vjellash, e ndjekur nga një krizë lotësh, ndodhi në fluturimin që e çoi përtej oqeanit. Në vitet e para të mërgimit, sado të arta, ai kalonte çdo mbrëmje në një restorant argjentinas në Barcelonë, Las Cuartetas; Pastaj zbuloi një tjetër në provincën e Geronës, Hostalrich, dhe udhëtonte 70 kilometra për të ngrënë asado. Në 29 muaj, ai u rrit 29 centimetra.

Messi me bashkëshorten Antonella Roccuzzo ditën e martesës

Ai u kthye në Rosario si një burrë i pasur dhe një yll futbolli në ngritje. Antonella zbuloi se gjithmonë kishte qenë e dashuruar me të. Tani ata kanë tre djem: Thiago, Mateo dhe Ciro. I pamë në Katar duke luajtur në fushë me babanë e tyre pas fitores në Kupën e Botës.

Fotot e Messit si futbollist i ri janë mbresëlënëse. Dhjetë djem, pothuajse burra. Dhe një fëmijë me fytyrën e fshehur nga një maskë, për të bllokuar goditjet. Nga fusha Grandoli në Argjentinë, plot vrima, gurë dhe xhama të thyer, deri te akademia e të rinjve të Barcelonës; por gjithmonë vetëm. Ai ndërroi rrobat në një cep të dhomës së zhveshjes.

Ai u bë gjithashtu kampion i PlayStation. Shokët e tij të ekipit e quanin “Enano, xhuxhi”, duke marrë fyerje të pakuptueshme në Rosarino, dhe i bënin shaka të liga. Një ditë, në një hotel në Pisa ku Barcelona Juniors po luante një turne, Piqué mori gjithçka nga dhoma e tij, përfshirë telefonin celular dhe, sigurisht, PlayStation. Ai iku dhe filloi të qante me dëshpërim.

Piqué e filmoi skenën në celularin e tij. Ata ia treguan. Një shok skuadre më i dhembshur iu desh ta çonte në dhomën e tij për të pushuar. Pastaj, megjithatë, kur pa se kundërshtarët e tij po e sulmonin, Piqué ngriti grushtet për ta mbrojtur. Rituali i asado-s vazhdoi.

Çdo të hënë, Messi ftonte në shtëpinë e tij vëllanë e tij më të madh, Rodrigon, mikun e tij më të mirë, Pablo Zabaleta, i cili luante për ekipin tjetër të Barcelonës, Espanyol, dhe kolegë të tjerë argjentinas.

Ai nuk dinte të gatuante, as nuk dinte se ku ishin takëmet dhe pjatat, por gostitë me mish shërbenin për të qetësuar nostalgjinë më të thellë: nostalgjinë që ndjen për një atdhe të largët, për një të ri të pajetuar.

Messi me Maradonën në 2010-n

Kjo verë indiane, kjo këngë mjellme e pafundme, mund të shpjegohet edhe në këtë mënyrë. Jeta e Messit, në dukje e qetë, në të vërtetë është plot vuajtje. Pas qetësisë së tij të dukshme fshihet melankolia e vetmisë dhe ashpërsia e shpirtit konkurrues, ndonjëherë përtej asaj që është e lejueshme.

Lio është pothuajse gjithmonë i drejtë në fushë, por një natë të Ligës së Kampionëve, një lojtar i Romës, tashmë i ndëshkuar, u provokua: “spageti të mafias italiane”. Ai u kthye: ishte Messi.

Një ditë më parë, Alexander Schlager, portieri austriak, e bezdisi para penalltisë, duke e thirrur vazhdimisht. Ai dështoi. Asnjë nga shokët e tij të ekipit nuk shkoi ta ngushëllonte. Ata e kishin kuptuar se brenda tij tashmë kishte një dëshirë për hakmarrje, pothuajse hakmarrje.

Pa një fije zemërimi, nuk bëhesh kampion; e aq më pak më i madhi i të gjitha kohërave.